Ημέρα της μητέρας: Μια νέα γιορτή με ρίζες που χάνονται στα βάθη των αιώνων

Όπως και άλλες εορτές της σύγχρονης εποχής, η Γιορτή της Μητέρας (ή Ημέρα της Μητέρας) αποτελεί μία νέα γιορτή με ρίζες που χάνονται στα βάθη των αιώνων.

Όπως και άλλες εορτές της σύγχρονης εποχής, η Γιορτή της ΜητέραςΗμέρα της Μητέρας) αποτελεί μία νέα γιορτή με ρίζες που χάνονται στα βάθη των αιώνων. Στην Ελλάδα, όπως και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου, οι άνθρωποι τιμούν τη γυναίκα που τους έφερε στον κόσμο τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου, ακολουθώντας τη σύγχρονη αμερικανική παράδοση του 19ου και 20ου αιώνα και αγνοώντας σχεδόν ολοκληρωτικά τις αρχαιοελληνικές λατρείες προς τη γονιμότητα και τη μητρότητα, προσωποποιήσεων ουσιαστικά της ίδιας της φύσης.

Η «πρώτη μητέρα» Ανν Τζάρβις

Στον πυρήνα της ιστορίας του σύγχρονου εορτασμού της Ημέρας της Μητέρας βρίσκεται το αμερικάνικο όνομα Τζάρβις, ενώ ως σημείο έναρξης θα μπορούσε να οριστεί ο Αμερικάνικος Εμφύλιος Πόλεμος (1861-1865). Με μεγάλο έργο για τη βελτίωση των υγειονομικών συνθηκών και την καταπολέμηση της παιδικής θνησιμότητας στη Βιρτζίνια των μέσων του 19ου αιώνα και με σημαντική αντιπολεμική δράση κατά τη διάρκεια του αιματηρότερου πολέμου στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, η Ανν Τζάρβις (Ανν Μαρία Ριβς Τζάρβις) είναι κατά κάποιο τρόπο η «μητέρα» της γιορτής της μητέρας. Κατά την περίοδο της ακτιβιστικής δράσης της υπέρ της ειρήνης την περίοδο 1861-1865, η Ανν Τζάρβις φρόντιζε τραυματίες στρατιώτες τόσο της Ένωσης (Βόρειοι) όσο και της Συνομοσπονδίας (Νότιοι) μέσω των γυναικείων λεσχών εργασίας που είχε θεσπίσει πριν από τον πόλεμο σε διάφορες πόλεις της σημερινής Δυτικής Βιρτζίνια, διατηρώντας μία δύσκολη στάση ουδετερότητας σε μία στιγμή της αμερικάνικης ιστορίας που τα πάθη και ο διχασμός κυριαρχούσαν.

Στη μεταπολεμική εποχή, η Τζάρβις μετουσίωσε την κοινή περίθαλψη Βόρειων και Νότιων στρατιωτών σε μία ουσιαστική προσπάθεια καταλαγιάσματος και συμφιλίωσης, οργανώνοντας τον θεσμό της «Ημέρας Φιλίας της Μητέρας». Μέσω συγκεντρώσεων, εκδηλώσεων και πικνίκ, η «μητέρα όλων των στρατιωτών» έφερε κοντά πρώην εχθρούς, έβαλε μητέρες να θρηνήσουν μαζί τους αντίπαλους νεκρούς γιους τους και γενικότερα συνέβαλε στην επαναφορά της ειρήνης στη διχασμένη από τον αδελφοκτόνο σπαραγμό κοινότητα της.

Την ίδια περίοδο, η ίδια η Τζάρβις και μία άλλη ακτιβίστρια υπέρ της ειρήνης και των πολιτικών δικαιωμάτων των γυναικών, η σουφραζέτα Τζούλια Ουάρντ Χάου, άρχισαν να ζητούν την επίσημη θέσπιση της