Διεθνές Δίκαιο και τουρκικός αναθεωρητισμός


Η όξυνση του Τουρκικού αναθεωρητισμού ήταν αναμενόμενη. Η Άγκυρα ανεξάρτητα καθεστώτος ή πολιτικής ηγεσίας επί δεκαετίες, μεταξύ άλλων, συνεχίζει τα παράνομα τετελεσμένα στην Ανατολική Μεσόγειο, εδώ και δύο δεκαετίες απειλεί με πόλεμο την Ελλάδα εάν ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματά στο Αιγαίο σύμφωνα με τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου και τους τελευταίους μήνες οι απειλές επεκτάθηκαν με τον όρο «Γαλάζια πατρίδα» ενώ το μνημόνιο με την Λιβύη αιφνιδίασε όσους εφησύχαζαν. 


...η ετοιμότητα της Ελλάδας για το διεθνές δικαστήριο αν το ζητήσει η Τουρκία είναι δεδομένη. Όχι όμως πριν την άσκηση των δικαιωμάτων της...

Λογικά έπρεπε σε όλο το πολιτικό φάσμα να τεθεί το ζήτημα της άμεσης εφαρμογής των προνοιών του διεθνούς δικαίου για την Αιγιαλίτιδα ζώνη, την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ και ταυτόχρονα να προταχθεί μια αξιόπιστη αποτρεπτική στρατηγική.

Σε αυτή την περίπτωση η ετοιμότητα της Ελλάδας για το διεθνές δικαστήριο αν το ζητήσει η Τουρκία είναι δεδομένη. Όχι όμως πριν την άσκηση των δικαιωμάτων και μάλιστα υπό το πρίσμα της λογικής συνεκμετάλλευσης, δηλαδή παραχώρησης κυριαρχίας που προβλέπουν οι Συνθήκες. Συνομιλίες και διεθνές δικαστήριο έπονται της άσκησης των δικαιωμάτων και αφού το ζητήσει η Τουρκία. Έτσι λειτουργούν τα αξιόπιστα και βιώσιμα κράτη.


...ουκ ολίγοι συγχέουν την αποτροπή με την ένοπλη σύρραξη. Η αποτροπή αποτυγχάνει εάν υπάρξει πολεμική σύρραξη ενώ σχεδόν πάντα ο κατευνασμός οδηγεί σε στρατηγικό ανορθολογισμό που προκαλεί αυτή την σύρραξη

Η κατωτέρω ανάλυση των πολιτικών όψεων του διεθνούς συστήματος και του διεθνούς δικαίου αφορά ζωτικά δύο μείζονα ζητήματα: Τα ανυπόστατα οικουμενιστικά ιδεολογήματα και την αποτρεπτική στρατηγική της χώρας. Ως προς το τελευταίο, η αίσθηση είναι ότι ουκ ολίγοι συγχέουν την αποτροπή με την ένοπλη σύρραξη. Η αποτροπή αποτυγχάνει εάν υπάρξει πολεμική σύρραξη ενώ σχεδόν πάντα ο κατευνασμός οδηγεί σε στρατηγικό ανορθολογισμό που προκαλεί αυτή την σύρραξη. Η καλλιέργεια στρατηγικής κουλτούρας αποτροπής είναι κάτι περισσότερο από αναγκαία.

Οι πολιτικές όψεις του διεθνούς συστήματος, των διεθνών θεσμών και του διεθνούς δικαίου διαπιστώνονται μάλλον εύκολα συγκρίνοντας την πολιτική, νομική, κοινωνική και πολιτισμική δομή της ενδοκρατικής τάξης με την αντίστοιχη της διακρατικής τάξης.

Ενδοκρατικά οι διανεμητικές λειτουργίες της ισχύος θεσπίζονται και οι βαθμίδες δημοκρατικότητας κρίνονται από το κατά πόσο το κοινωνικοπολιτικό σύστημα είναι προσανατολισμένο προς την Ιθάκη της πολιτικής ελευθερίας.

Διαμορφωτικά κριτήρια και παράγοντες εντός κάθε κοινωνικής οντότητας γύρω από τα οποία τα μέλη συσπειρώνονται διασφαλίζοντας συνοχή και δυνατότητα πολιτικής οργάνωσης είναι: ο πολιτισμός, οι παραδόσεις, γλωσσικά συστήματα, μεταφυσικά δόγματα, κοσμοαντιλήψεις, ιστορικές συλλογικές ταυτότητες και οτιδήποτε άλλο προσανατολίζει κοσμοθεωρητικά τα μέλη της κοινωνίας, δημιουργεί προϋποθέσεις κοινωνικής συνοχής και συγκροτεί και συγκρατεί το κράτος. 

Οι διεθνείς θεσμοί, οι διεθνείς Συνθήκες ή Συμβάσεις και οι διμερείς ή πολυμερείς συμφωνίες κάθε είδους εντάσσονται σε μια πολύ διαφορετική πολιτική λογική. Αφορούν τις σχέσεις πολιτικά κυρίαρχων κοινωνικών οντοτήτων.

Η θέσπιση της ισχύος στο διακρατικό σύστημα με τη θέσπιση κριτηρίων παγκόσμιας πολιτικής ηθικής και παγκόσμιας διανεμητικής δικαιοσύνης που νομιμοποιεί νόμους δεν είναι εφικτή καθότι απουσιάζει μια παγκόσμια κοινωνία, ένα παγκόσμιο κοινωνικοπολιτικό σύστημα, ένα παγκόσμιο κράτος ή μια υπερεθνική εξουσία.

Οτιδήποτε υπάρχει ως θεσμός ή ως συμφωνία πέραν του κράτους αφορά τη διεθνή τάξη και όχι κάποιο κριτήριο δικαιοσύνης για το που πρέπει να βρίσκονται τα σύνορα ή για το πώς θα κατανεμηθούν πλουτοπαραγωγικοί πόροι πλανητικά.

Συμβάσεις όπως η Σύμβαση της Γενεύης για τα εγκλήματα πολέμου ή η Ευρωπαϊκή Σύμβαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων σίγουρα είναι πιο προχωρημένες συμφωνίες της διεθνούς δικαιοταξίας επειδή οι πρόνοιες ενσωματώνονται στο ενδοκρατικό δίκαιο όσων συμβάλλονται, πλην πρώτον, αφορούν μερικά μόνο ζητήματα, δεύτερον, ακόμη και ως προς αυτά η εμπειρία δείχνει συχνές παραβιάσεις που δύσκολα ελέγχονται.

Στην διεθνή πολιτική η τήρηση των δεσμεύσεων της διεθνούς τάξης είναι ένα στοίχημα, ιδιαίτερα όταν τα κράτη-μέλη διαφωνούν ή δίνουν διαφορετική ερμηνεία των προνοιών.

Εάν και όταν τα εμπλεκόμενα κράτη δεν συνηγορούν για ειρηνική επίλυση στη βάση των προνοιών ή με προσφυγή σε διεθνές δικαιοδοτικό θεσμό δημιουργείται πρόβλημα διεθνούς σταθερότητας και διεθνούς ασφάλειας.


Η αποσταθεροποίησή του συστήματος ισορροπίας δυνάμεων πλανητικά, περιφερειακά ή τοπικά προκαλεί ανασφάλεια, συρράξεις και τετελεσμένα

Οδηγούμαστε ευθέως στην εξέταση της κοινωνικής και πολιτικής δομής του διεθνούς συστήματος και της διεθνούς νομικής και θεσμικής τάξης των τριών αλληλένδετων επιπέδων που αφορούν όλα τα γνωστικά πεδία της διεθνούς πολιτικής. 1ον Του ατόμου του οποίου η ανθρώπινη φύση κυμαίνεται και σταθεροποιείται εντός του κράτους σύμφωνα με τις επιταγές του συλλογικού βίου. 2ον Του κράτους το οποίο με τον ένα ή άλλο τρόπο διαθέτει κοινωνικοπολιτικό σύστημα εντός του οποίου σμιλεύονται και σταθεροποιούνται συλλογικά κριτήρια πολιτικής ηθικής, νομιμοποιητικής διανεμητικής δικαιοσύνης των νόμων και των πολιτικοοικονομικών ιεραρχιών, της εξουσίας και των δικαστικών θεσμών. 3ον Του διεθνούς συστήματος εντός του οποίου εξ αντικειμένου λόγω απουσίας παγκόσμιας κοινωνίας είναι ανέφικτο να υπάρξει προσδιορισμός συλλογικών κριτηρίων πολιτικής ηθικής ή κοινωνικοπολιτικά προσδιορισμένης νομιμοποιητικής διανεμητικής δικαιοσύνης η οποία θα θέσπιζε την ισχύ μεταξύ των ατόμων ή των ομάδων πάνω στον πλανήτη.